ยานะคะนั้นเคยเป็นหมู่บ้านเกษตรกรรมที่เพาะปลูกขิง ที่ยังคงเหลือชื่ออยู่ถึงปัจจุบันว่า "ขิงยานะคะ"
ในบริเวณยานะคะที่อยู่ใกล้กับอุเอโนะนั้นได้มีการสร้างวัดขึ้นมาเป็นจำนวนมาก
ตามวัดคังเอจิที่ถูกสร้างขึ้นในอุเอโนะแถวบริเวณคิมง (ประตูผี) ของปราสาทเอโดะในปี ค.ศ. 1625
นอกจากนี้ยังได้มีการย้ายวัดจากคันดะที่เป็นบริเวณใกล้เคียงมายังยานะคะ ตามนโยบายของรัฐบาล
ในปี ค.ศ. 1648-1651 อีกด้วย ด้วยเหตุนี้จำนวนของวัดในยานะคะ จึงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
และกลายเป็น "เมืองแห่งวัด" ที่มีวัดมากกว่า 70 แห่งขึ้นไป กระจายอยู่ตามสถานที่ต่าง ๆ
นอกจากนี้ทั้งสองฝั่งของถนน "สังสากิซากะ" ถนนเส้นหลักของยานะคะนั้น
ก็มีจำนวนของวัดมากกว่าบ้านเรือนของชาวบ้าน จนยานาคะได้ชื่อว่าเป็นเมืองแห่งวัด

"ยานะคะโอคาโนะเออิเซน" เป็นร้านขนมหวานสไตล์ญี่ปุ่น ที่เปิดทำการในปี ค.ศ. 1900
และสืบทอดต่อกันมาถึง 4 สมัย รูปแบบร้านที่มีเสน่ห์นั้นได้กลายเป็นจุดสังเกต
ของคอร์สเดินเล่นที่เชื่อมต่อไปยังสวนสาธารณะอุเอโนะ อาคารในปัจจุบันเป็น
อาคารที่สร้างขึ้นใหม่หลังสงคราม ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง
เมืองยานะคะที่ได้ยินข่าวลือว่าจะถูกโจมตีทางอากาศนั้น ก็ได้ทำพื้นที่ทั้งหมด
ให้เป็นพื้นที่ว่างเปล่าเพื่อจะควบคุมให้มีความเสียหายน้อยที่สุด ร้านนี้ในเวลานั้น
ได้ทำการปิดร้านและทุบอาคารทิ้ง และตอนนั้นก็ได้นำป้ายร้านไปฝากไว้ที่วัดใกล้ ๆ
ทันทีหลังจากที่สงครามจบลง รุ่นหลังก็ได้รวบรวมไม้เพื่อสร้างร้านและทำการเปิดร้านค้าขายอีกครั้ง
ป้ายที่ติดอยู่ที่ร้านในปัจจุบันนี้ก็เป็นของเดียวกันกับที่เคยฝากไว้ที่วัด

"มาเมะไดฟุกุ" ของร้านนี้เป็นชื่นชอบของเหล่าผู้คนในท้องถิ่นมาอย่างยาวนาน
ซึ่งเป็นขนมโมจิเหนียวนุ่มสอดไส้ถั่วแดงกวนรสชาติหวานน้อย นอกจากนี้ยัง
มี "อุคิคุสะ" ที่ใช้ "ขิงยานะคะ" ที่เคยเพาะปลูกกันมากในบริเวณนี้มาประกอบด้วย
ซึ่งเป็นขนมอบที่ราดหน้าแป้งผสมขิงด้วยถั่วแดงกวน ขนมขึ้นชื่อนี้มีรสชาติของขิง
ที่เผ็ดเล็กน้อยเป็นเอกลักษณ์ ขนมทั้งสองอย่างนี้ยังคงรักษาวิธีการผลิตแบบดั้งเดิม
มาตั้งแต่สมัยก่อน และยังคงรสชาติเดิมไว้อีกด้วย

เมื่อไป "ถนนหลักไอเซนโดริ" ภายในแหล่งที่อยู่อาศัยจากสี่แยกทางเข้าศาลเจ้าเนะซุ
บนถนนชิโนบาสุโดริก็จะพบกับ "ร้านโจจิยะ" ร้านแห่งนี้เปิดทำการเป็นร้านผ้าย้อมในปี ค.ศ. 1895
โดยมีการจำหน่ายผ้าเช็ดมือ ปกห่อหนังสือ ที่เก็บพัด เป็นต้น สถานที่ที่ร้านโจจิยะตั้งอยู่นั้น
ถูกเรียกว่า "เมืองแห่งผ้าย้อม" จนถึงปี ค.ศ. 1965 และถนนหน้าร้านมีแม่น้ำที่ชื่อว่าไอเซนไหลผ่าน
อีกทั้งยังมีร้านผ้าย้อมเรียงรายอยู่เป็นจำนวนมากอีกด้วย บริเวณแห่งนี้ในเวลานั้น
ได้มีการใช้แม่น้ำไอเซนในการย้อมผ้า แต่ในปัจจุบันนี้แม่น้ำได้ถูกถมที่
และเหลือร้านผ้าย้อมร้านนี้อยู่เพียงร้านเดียวเท่านั้น

เมื่อเดินลงทางลาดสังสากิซากะและมุ่งหน้าไปยังสถานีเซนดากิแล้วก็จะพบกับ
ถนนที่แสนจะคดเคี้ยว เนื่องจากมีรูปร่างที่คดงอ คนในท้องถิ่นจึงเรียกว่า "ถนนเฮะบิมิจิ (ถนนงู)"
และในปัจจุบันนี้ ถนนเฮะบิมิจิเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างเขตบุงเคียวกับเขตไทโต
ถ้าหากถามว่าทำไมถึงมีรูปร่างเช่นนี้ ก็เพราะว่าทางระบายน้ำใต้ดินในปัจจุบันนี้นั้น
เคยเป็นทางน้ำจากแม่น้ำไอเซนไหลผ่าน แต่เนื่องจากการดูดซึมน้ำของแม่น้ำไอเซนไม่ดี
และทำให้เกิดน้ำเอ่อล้นอยู่เป็นประจำ จึงเริ่มมีการสร้างทางระบายน้ำใต้ดินตั้งแต่ปี ค.ศ. 1921
และในปัจจุบันนี้ก็ไม่มีรูปร่างเช่นนั้นหลงเหลือให้เห็นอีกแล้ว การลองเดินเล่นไปตามทางที่คดเคี้ยว
พร้อมกับชมบ้านเรือนที่สร้างขึ้นตามทางเลียบถนนเฮะบิมิจิ ได้อย่างเรียบร้อยสวยงามก็น่าสนใจเช่นกัน
พูดกันว่าถนนเฮะบิมิจินั้นมีโค้งมากถึง 15 โค้งด้วยกัน

เซนดากิเป็นเมืองที่มีศิลปินและนักเขียนชื่อดังอาศัยอยู่ เช่น โซเซกิ นัทซึเมะ
และโอการิ โมริที่เป็นนักประพันธ์ตัวแทนของประเทศญี่ปุ่น เมื่อขึ้นเนินไคโบสากะ
ด้านข้างของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยญี่ปุ่น (Nihon University Hospital)
ไปทางใต้แล้ว ก็จะพบกับศิลาจารึกของ "นัทซึเมะโซเซะกิคิวเคียวะอะโตะ (บ้านเก่า)"
และอนุสรณ์สถานที่จัดแสดงอย่างโอการิ โมริที่เคยอาศัยอยู่ที่เซนดากิมาครึ่งชีวิต เป็นต้นด้วย
จึงสามารถเดินตามรอยของพวกเขาเหล่านั้นได้ที่เมืองเซนดากิ
อีกทั้งยังมีบ้านไม้ที่ราวกับว่าเวลาได้หยุดนิ่งคือ
"คิวยาสุดะคุสุโอะเทเทเอน (THE FORMER KUSUO YASUDA RESIDENCE)"
ที่ตั้งอยู่อย่างสงบเสงี่ยมในเมืองเซนดากิอีกด้วย คิวยาสุดะเทนั้นเป็นอาคารที่มีรูปแบบ
สถาปัตยกรรมสไตล์ญี่ปุ่นสมัยใหม่ซึ่งถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1919 โดยนักธุรกิจ ฟุจิตะ โคซะบุโร่
สามารถเข้าชมภายในอาคารได้สัปดาห์ละ 2 วันคือวันพุธและวันเสาร์

คิวยาสุดะคุสุโอะเทเทเอน (THE FORMER KUSUO YASUDA RESIDENCE) นั้น
เป็นสถานที่ที่สามารถชมสถาปัตยกรรมไม้แบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นก่อนสงครามได้
เมื่อเปิดบานประตูกระจกขนาดใหญ่เข้าไปแล้ว ก็จะสามารถชมวัฒนธรรม
งานสถาปัตยกรรมในสมัยก่อนที่ยังคงหลงเหลือรูปแบบเดิมไว้ได้
เช่น งานแกะสลักที่ละเอียดลออบนเสา โทรศัพท์ในสมัยก่อน เสื่อตาตามิ
ฟุสุมะ (ประตูเลื่อนแบบญี่ปุ่น) เป็นต้น นอกจากนี้ยังภาคภูมิใจในต้นไม้ดอกไม้ที่บาน
ทั้งสี่ฤดูในสวนขนาดใหญ่ และทิวทัศน์ที่ชมจากหน้าต่างชั้น 2 ก็ช่างงดงามราวกับภาพวาดอีกด้วย