จุดเริ่มต้นของงานหัตถกรรมของญี่ปุ่นสามารถสืบย้อนกลับไปเมื่อก่อนคริสตกาล ผู้คนในยุคนั้นมีการใช้เครื่องปั้นดินเผาที่พิมพ์ลวดลายเชือกอย่าง "เครื่องปั้นดินเผาโจมง" อีกทั้งบนตัวเครื่องปั้นมักตกแต่งด้วย Magadama　(อัญมณีลักษณะโค้งยาวคล้ายสัญลักษณ์หยิน-หยาง) หรือหยก เป็นต้น ซึ่งสังเกตุได้ว่า
เครื่องปั้นดินเผาโจมง ได้รับการเรียกตามยุคสมัยโจมงนั้นเอง

วะกะมีความหมายตามตัวอักษรว่า“เพลงญี่ปุ่น” เป็นบทกวีในรูปแบบญี่ปุ่นซึ่งไม่ซ้ำกัน ในหนังสือประวัติศาสตร์สมัยก่อนมีการคัดสรรรวบรวมบทกลอนวะกะจำนวนมาก และสำนวนการประพันธ์ที่หลากหลาย จากบทประพันธ์ของชนชั้นสูงจนถึงบทประพันธ์ของชาวบ้าน กลอนไฮกุนั้นถูกประพันธ์ขึ้นให้เข้ากับยุคสมัยใหม่ โดยมีการใช้คำหรือประโยคที่เกี่ยวข้องกับฤดูเข้ามาด้วย ประกอบไปด้วยประโยคจำนวน3บรรทัด ซึ่งในแต่ละบรรทัดจะถูกกำหนดให้ใช้ตัวอักษร 5-7-5ตัว

สวนญี่ปุ่นนั้นถูกสร้างโดยการเลียนแบบธรรมชาติซึ่งสามารถชมความงามของสวนไปพร้อมกับการเดินเล่น ไม่ใช่เพียงแค่ หิน พันธุ์ไม้นานาชนิด สระน้ำที่เป็นของตามธรรมชาติ ความพิเศษของสวนญี่ปุ่นนั้นยังรวมถึงการคิดจัดวางให้เข้ากับตึกอาคารสถานทีด้วยเช่นกัน

เครื่องเขิน คือภาชนะที่เคลือบทับวัสดุอย่างไม้และกระดาษ โดยลงผงสีทองหรือทาสีย้อม แกะสลักภาพ
เพื่อสร้างลวดลายต่างๆ ซึ่งเทคนิคการเคลือบจะแตกต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น

ภาพอุกิโยะเป็นภาพวาดที่วาดขึ้นในสมัยเอโดะ ภาพพิมพ์หลากสีจากการแกะภาพลงบนไม้ ที่เป็นที่นิยมที่สุดในบรรดาภาพอุกิโยะ เนื้อหาในภาพจะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับช่วงเวลาในสมัยนั้นๆ มีความหลากหลายของภาพอย่างเช่น วิวทิวทัศน์ หญิงสาว หรือแมว สุนัขที่กลายร่างเป็นคน