งานโลหะ คืองานฝีมือที่เกิดจากการนำโลหะมาประดิษฐ์แปรรูป อีกทั้งคำในภาษาญี่ปุ่นยังหมายรวมถึงตัวช่างฝีมือด้วย วัสดุที่จัดเป็นโลหะนั้นครอบคลุมถึงทอง เงิน เหล็ก สำริด ฯลฯ เทคนิคงานโลหะแบ่งออกเป็น 3 ส่วนใหญ่ ๆ
ได้แก่ "การตี" "การหล่อ" และ "การทำลายนูน"

การใช้ค้อนเหล็กทุบลงที่โลหะให้เปลี่ยนรูป เทคนิคนี้สืบทอดมาจากยุคยาโยอิ โดยในช่วงต้นนั้นเป็นเทคนิคในการสร้างกระจกสำริด ดาบเหล็ก และ เสื้อเกราะแบบญี่ปุ่นเป็นหลัก แต่เมื่อเข้าสู่สมัยอาสึกะ เทคนิคนี้ก็ใช้ในการสร้างเครื่องบูชาพุทธศาสนาด้วยเช่นกัน

งานหล่อคือการเทโลหะลงในแม่พิมพ์แล้วทำให้เย็นตัวลงจนแข็งเป็นรูป ผิวของโลหะที่แกะออกจากแม่พิมพ์แล้วจะได้รับการขัดให้แวววาว เป็นเทคนิคที่ใช้ทำกาต้มชา แจกันดอกไม้และพระพุทธรูป พระพุทธรูปขนาด
ใหญ่ที่นาราเองก็สร้างจากการหล่อโลหะเช่นกัน

คือการเจาะตัวโลหะด้วยสิ่วเรียกว่าทากาเนะ ทำลวดลายละเอียดบนผลงานมากมายดังเช่นเครื่องประดับ ลายนูนบนกระบังดาบที่อยู่ระหว่างใบดาบกับด้ามจับของดาบญี่ปุ่นนั้นมีความประณีตอย่างมาก อีกทั้งว่ากันว่าลวดลาย
บนกระบังดาบยิ่งแกะสลักได้สวยงามเท่าใด ก็บ่งบอกถึงสถานะของชนชั้น ซึ่งแม้กระทั่งในตอนนี้การออกแบบที่ซับซ้อน ก็ยิ่งประเมินค่าไม่ได้

งานโลหะที่สืบทอดมาจากจีนแผ่นดินใหญ่และคาบสมุทรเกาหลีนั้น เริ่มมีการถ่ายทอดวิชาที่เกาะคิวชู โดยในช่วงต้นนั้นใช้ทำระฆังสำริดและกระจกสำริดที่ใช้ประกอบพิธีกรรม ต่อมาก็นิยมทำกาโลหะสำหรับต้มน้ำร้อนเมื่อญี่ปุ่น
เริ่มมีวัฒนธรรมในการดื่มชา

เครื่องมือเครื่องใช้ประจำครัวเรือนจำนวนมากในสมัยเอโดะเป็นงานโลหะตั้งแต่รูปปั้นประดับบ้าน กาต้มน้ำที่ทำจากเหล็ก "คิเสะรุ" ที่เป็นไปป์สูบยาแบบญี่ปุ่น จนกระทั่งข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวก็มีลวดลายประดับตกแต่งอย่าง
เลิศหรู ชีวิตประจำวันของผู้คนเองก็มีความหรูหรามากขึ้นเช่นกัน

ปัจจุบันนี้งานโลหะที่ประดิษฐ์ด้วยมือช่างทีละชิ้น ๆ ก็มีการส่งออกไปขายยังต่างประเทศ
ในจำนวนนั้นมีกาน้ำชา "นัมบุเท็กกิ" ซึ่งมีจุดเด่นที่เมื่อต้มน้ำจนเดือดแล้วน้ำจะเย็นตัวช้า อีกทั้งธาตุเหล็กที่ละลายออกมาจากตัวกาลงในน้ำยังดีต่อร่างกายอีกด้วย แน่นอนว่านัมบุเท็กกิได้เป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งของเทคโนโลยีโลหะที่ได้รับการปลูกฝังในช่วงปีที่ผ่านมาของญี่ปุ่น