ภาษาท้องถิ่นของญี่ปุ่น

ภาษาท้องถิ่นของญี่ปุ่น

Update: 25 ต.ค. 2559

"โอคินิ" "ดันดัน" คำเหล่านี้ใช้สื่อความหมายว่า "อาริงาโตะ (ขอบคุณ)" ในภาษาญี่ปุ่น
เราเรียกคำที่ใช้สื่อความหมายอย่างเดียวกันแต่แตกต่างกันไปตามท้องถิ่นนี้ว่า
"โฮเก็น (ภาษาท้องถิ่น)" เราจะขอแนะนำภาษาท้องถิ่นจากท้องถิ่นหลัก ๆ ให้ได้รู้จักกัน

ภาษาท้องถิ่นของ "ฮอกไกโด"

ฮอกไกโด ถูกเรียกว่า เอบิซุ จนถึงสมัยเอโดะ เมื่อรัฐบาลเมจิจัดตั้งเทศมนตรีดูแลจึงได้
เปลี่ยนชื่อเป็น ฮอกไกโด หากจะยกตัวอย่างภาษาท้องถิ่นของที่นี่แล้วก็มี "นามะระ" คือ
"โทะเทะโมะ (มาก)" และ "เคปปารุ" คือ "กัมบารุ (พยายาม)" ฯลฯ ซึ่งเป็นคำท้องถิ่นที่เป็น
เอกลักษณ์

ภาษาท้องถิ่นของ "โทโฮคุ (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ)"

ในภาษาท้องถิ่นของโทโฮคุจะเรียก "โอโครุ (โกรธ) ว่า "โกชะงุ" และ "ซาวารุ (สัมผัส)"
ว่า "โจสุ" เรียก การ "เขินอายคน" ว่า "คาเมรุ" ถึงจะเป็นคนญี่ปุ่นด้วยกัน แต่หากไม่ตั้งใจ
ฟังก็อาจจะไม่เข้าใจความหมายคำที่พูดได้

ภาษาท้องถิ่นของ "คันโต"

ในจังหวัดอิบะระกิ จังหวัดโทะชิงิ จังหวัดกุมมะ ซึ่งเป็นบริเวณคันโตเหนือ ซึ่งมีธรรมชาติ
มากมาย และวัฒนธรรมแบบเรียบง่ายที่ต่างจากเขตเมืองหลวง ในเขตเมืองหลวงภาษาที่
ใช้จะเป็น "ภาษากลาง" โดยทั่วไป เมื่อพูดถึงภาษาญี่ปุ่น จะหมายถึงคำศัพท์ต่าง ๆ ที่ถูก
ใช้ในเขตนี้

ภาษาท้องถิ่นของ "เขตชินเอทสึ"

เขตชินเอทสึ หมายถึง จังหวัดนีกาตะที่เป็นแหล่งผลิตข้าวในญี่ปุ่น จังหวัดนะงะโนะ
ซึ่งเป็นเขตภูเขา ได้ชื่อว่าเป็นหลังคาของญี่ปุ่น จะลงท้ายด้วยคำว่า "-ซุระ" (-เผลอทำ
ไปซะแล้ว) เรียกตัวเองว่า "โอระ" (วาตาชิ ในภาษากลาง หมายถึง ฉัน) เป็นตัวอย่าง
ภาษาท้องถิ่นของเขตชินเอทสึ

ภาษาท้องถิ่นของ "เขตโทไก"

เขตโทไกอยู่ส่วนกลางของเกาะฮอนชู หากพูดถึงภาษาท้องถิ่นของเขตโทไก จะมีคำว่า
"ดางายะ" (นะครับ), "เดระ" (มาก), "เคตตะ" (จักรยาน) ซึ่งเป็นภาษานาโงย่า ที่ขึ้นชื่อ
ส่วนในจังหวัดชิซุโอกะที่อยู่ระหว่างทางตะวันออกกับคันโต จะมีคำว่า "-ดะมนเดะ"
(เพราะ-), "ดาระ" (คงจะ,น่าจะ) เป็นต้น บางครั้งถูกเรียกว่า "ภาษาเอนชู"

ภาษาท้องถิ่นของ "เขตโฮคุริคุ"

เขตโฮคุริคุ มีแหล่งท่องเที่ยวเก่าแก่ของญี่ปุ่นมากมาย เช่น แหล่งออนเซ็น ทุ่งนาลาด
ปราสาทต่างๆ ในภาษาคันไซเรียกว่า "-ยาเคโดะ" (-ดาเคโดะ คือว่า-) ซึ่งจะตัดที่คำว่า
"โดะ" แต่ที่โฮคุริคุ พูดว่า "ยาเคโด่ววว" โดยลากเสียงยาวคำว่า "โด" เป็นลักษณะเฉพาะ

ภาษาท้องถิ่นของ "คันไซ"

ที่คันไซนี้ มี "ภาษาคันไซ" ที่เป็นลักษณะเฉพาะของพื้นที่นี้ ก่อนหน้าที่พูดถึงคำว่า
"อาริงาโตะ (ขอบคุณ)" ที่นี่จะพูดว่า "โอคินิ", "จิงะอุ (ไม่ใช่, ต่าง)" เป็นคำว่า "เจา"
คำว่า "-นาโนเดส (ครับ ค่ะ)" เป็นคำว่า "-ยาเนน" คำศัพท์ต่าง ๆ จะถูกพูดคุยกันไปมา
อย่างเป็นจังหวะเลย

ภาษาท้องถิ่นของ "เขตจูโงคุ"

"ศาลเจ้าอิเซ" และ "ศาลเจ้าอิซุโมะ", ทะเลทรายเพียงแห่งเดียวของญี่ปุ่น "ทะเลทราย
ทตโตะริ", "ศาลอิทสึคุชิมะ" เป็นอาณาเขตที่มีวัฒนธรรมเก่าแก่โบราณและแหล่งท่อง
เที่ยวธรรมชาติอยู่มากมาย ในจังหวัดฮิโระชิมะ ซึ่งเป็นจังหวัดใหญ่ในเขตนี้ ใช้คำว่า
"-จะเคน" แทน "-ดาคาระ(เพราะ)" ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดี และคำว่า "บุจิ" แทนคำว่า
"โทะเทะโมะ (มาก)" คำว่า "อิราอุ" แทน "ซาวารุ (สัมผัส)" ก็เป็นที่ทราบกัน

ภาษาท้องถิ่นของ "เขตคิวชู"

"คิวชู" เป็นเกาะทางใต้ของฮอนชู คำว่า "นัมบะชิโยตโตะ?" ในเขตนี้ หมายถึง "ทำอะไร
อยู่คะ/ครับ?" โดยคำเชื่อม "โอะ" "งะ" จะถูกเปลี่ยนเป็น "บะ" และจะลงท้ายด้วยคำว่า
"-โตะ" ส่วนคำว่า "เดสเนะ (เนอะ)" จะเปลี่ยนเป็นคำว่า "-ไท" เป็นการพูดในแบบคิวชู

ภาษาท้องถิ่นของ "โอะกินะวะ"

ที่เขตโอะกินะวะ เป็นประเทศหนึ่ง ชื่อว่า "อาณาจักรริวคิว" จนถึงสมัยเมจิ มีวัฒนธรรมที่
เป็นเอกลักษณ์หยั่งรากมา จะใช้คำว่า "เมนโซเร" แทนคำว่า "อิรัชไช (ยินดีต้อนรับ)"
เรียกแทนตัวเองว่า "วัง" เรียกแทนคำว่า "คุณ" ว่า "อุนจุ" คนที่ไม่ใช่คนโอกินาว่าจะ
เข้าใจได้ยาก

*ข้อมูลนี้เป็นข้อมูลขณะลงพิมพ์บทความ

แชร์บทความนี้